documentair | utrecht | natuur

Kappen met Kerstbomen


‘Ach… wat zielig!’, riep mijn zoon (4) toen hij drie kerstbomen op de grond zag liggen bij de ondergrondse vuilcontainers. In eerste instantie dacht ik ‘Ja, ok… laten we naar huis gaan, want ik heb nog meer te doen.’ Na een aantal seconden ging er door mijn hoofd: ‘Dit is inderdaad wel gek gedrag van ons mensen.’ Ik besloot een rondje door Utrecht te gaan fietsen en gedumpte kerstbomen op de foto te gaan zetten. Het werd een treurtrip.

Lees verder en bekijk de foto’s…


documentair | spanje | rubia de valdeorras

La Botella


Een fotoserie die in eerste instantie ontstond uit verveling bleek een fascinerend onderwerp waar ik volop in ben gedoken. In het Spaanse dorp Rubia de Valdeorras hebben de mensen namelijk een bijzonder gebruik. Zij plaatsen een petfles gevuld met water tegen hun huis. Waarom? Zij geloven dat wannneer je dit doet de loslopende honden niet tegen je huis plassen. Dit werkt niet en toch gaan zij daarin heel ver, bijvoorbeeld door stellages te maken zodat de fles niet omvalt. Ik fotograaf elk jaar de huizen met de flessen en breng zo de verschillende technieken en de ontwikkeling daarvan in beeld.

Lees verder en bekijk de foto’s…


documentair | utrecht | kunst | cultuur

Het jaar van Gharib


3voor12 Utrecht wilde meer de maatschappelijke kant laten zien van muziek. Samen met de schrijvers Wilke Wittebrood en Jelle Talsma maakte ik het plan om de Syrische protestzanger Gharib een jaar te volgen. Wij maakten vijf longreads waarin wij laten zien hoe hij zijn muzikale leven wijdt aan het helpen van vluchtelingen. Ik schreef zelf één artikel en verzorgde voor alle vijf de delen het beeld. Eind 2018 organiseerde ik een mini-expo.

Lees verder en bekijk de foto’s…


muziek | utrecht | fotoboek

Fotoboek (on)zichtbaar in Utrecht


Uit vijfduizend foto’s de beste foto’s selecteren en daar een bijzonder boek van maken, #hoedan? Ik maakte een simpel plan van aanpak en presenteerde dit aan de medewerkers. Bij de borrel melde zich een enthousiaste en kundige groep mensen. Samen maakten wij (on)zichtbaar in Utrecht. De sleutel tot succes was dat ik nooit heb gezegd hoe het boek eruit moest komen te zien. Dit ontstond vanuit de groep. Het mooiste compliment was dan ook de vraag tijdens de laatste meet-up: ‘wie heeft ook al weer de titel verzonnen?’ Niemand wist het meer. Het boek was van iedereen geworden.

Lees verder…